Peluga

Peluga — Coregonus peled (Gmel)

Kształt ciała pelugi zbliżony jest do siei, jednak zaznacza się zwykle większe wygrzbiecenie oraz łukowate wygięcie linii brzucha. Boki tułowia srebrzystoszare, grzbiet i wierzch głowy szaroniebieskawe.

Łuski duże, okrągłe, mocno osadzone w skórze. Otwór gębowy ma położenie końcowe. Płetwa ogonowa głęboko wcięta.

Materiał zarybieniowy pelugi (w postaci zaoczkowanej ikry) sprowadzono po raz pierwszy z wylęgarni w Ropszy (ZSRR) w 1966 roku. Podchów materiału odbywał się w stawach Państwowego Gospodarstwa Rybackiego Olecko (woj. białostockie). W rok później gatunek ten wprowadzono do trzech jezior województwa olsztyńskiego w powiecie ostródzkim. Zainteresowanie pelugą wywodzi się stąd, że w składzie naszej rodzimej ichtiofauny jest zaledwie kilka gatunków odżywiających się – planktonem, w tym tylko dwa o dużej wartości użytkowej (sielawa i sieja gęstofiltrowa), przy czym odznaczają się one dużymi wymaganiami środowiskowymi. W odróżnieniu od nich peluga, która pobiera tylko pokarm planktonowy, zupełnie dobrze znosi temperaturę 25°C i przeciętne nasycenie wody tlenem, odznaczając się jednocześnie szybkim tempem przyrastania, w wieku 3 lat uzyskuje bowiem ciężar około 1 kg.

Peluga jest rybą długowieczną, osiąga wiek do 15 lat i ciężar do 4 kg.

Tarło odbywa się w grudniu, często już po zamarznięciu jeziora. Ze względu na nieliczne jeszcze występowanie pelugi oraz konieczność pozostawienia jej w spokoju w okresie aklimatyzowania się w naszych wodach, peluga objęta jest całkowitą ochroną gatunkową. Z chwilą gdy w jeziorach wytworzy się odpowiedniej wielkości stado reprodukcyjne, gatunek ten stopniowo wchodzić będzie do połowów. Na wędkę peluga nie bierze wcale.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *