Ukleja

Ukleja — Alburnus alburnus L.

Ciało wydłużone, z boków mocno ścieśnione, niewysokie. Głowa mała, otwór gębowy górny. Łuski drobne, srebrnie połyskujące, cienkie i łatwo odpadające. Barwa tułowia srebrzysta, grzbiet zielonkawy lub zielononiebieski. Płetwy bezbarwne, przezroczyste, u nasady czasem żółtawe lub pomarańczowe.

Ukleja jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych ryb w Polsce. Żyje w dużych stadach w zalewach, jeziorach, stawach, gliniankach, rzekach i potokach. Nie występuje jedynie w potokach górskich oraz w zbiornikach przyduchowych typu karasiowego. W jeziorze można ją spotkać zarówno w partii przybrzeżnej, jak i na plosie, zawsze jednak blisko powierzchni wody. W okresie późnej jesieni zbiera się w ogromne ławice i schodzi zazwyczaj na większą głębokość. Ukleja jest dobrym pływakiem i znajduje się w ciągłym ruchu w pogoni za żerem.

Żyjąc około 10 lat osiąga wielkość 15—18 cm i ciężar do 50 g. Odżywia się przede wszystkim planktonem, w mniejszym stopniu drobną fauną denną i pokarmem powietrznym. Jako jedna z nielicznych ryb planktonożernych spełnia ważną rolę w jeziorze, a jednocześnie służy jako pokarm dla ryb drapieżnych.

Tarło trwa od połowy maja do końca czerwca przy temperaturze wody 18—20°C; ikra składana jest zwykle porcyjnie w trzech rzutach. Wymiaru i okresu ochronnego nie ma.

W wodach województwa olsztyńskiego ukleja jest bardzo pospolita zarówno w jeziorach, jak i rzekach. Do łowienia używa się bardzo delikatnego sprzętu i najmniejszych rozmiarów haczyków. Doskonale nadaje się na „żywca”. Żeruje w okresie całego sezonu wędkarskiego. Z łusek uklei uzyskuje się guaninę, służącą do wytwarzania srebrnej esencji mającej zastosowanie przy produkcji sztucznych pereł.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *